Já, ekkert nema rok og rigning, hér undir Eyjafjöllum. Sem betur fer þurfti ég ekki að fara út fyrir dyr í gær, þegar sterkustu vindkviður fóru hér upp í 50 m/sek.Ég hafði líka nóg að gera heima: Þýða grein fyrir Ellu, ljósrita ca 900 blöð fyrir  konu í sveitinni, og svo er ég líka að prjóna lopapeysu fyrir eina tengdadóttur mína. Það geri ég nú bara við sjónvarpið, og hef gaman af því. En það er gott, að einhver hefur þörf fyrir mann. Ég sé fyrir mér, að þegar ég get ekki lengur gert neitt fyrir neinn, þá verði ég sett á elliheimili, þar sem öllum er sama, hvort ég fer á fætur eða ekki. Hver dagur öðrum líkur, ekkert að hlakka til, nema næsta máltíð, og svo verður Leiðarljós líklega hætt, þegar ég kemst á þessa endastöð. Mér finnst ég samt eiga eftir að gera svo margt. Skrifa bókina um pabba, mála fleiri málverk, koma öllum myndunum mínum í reglu, sortera og lesa bréfin, sem ég geymi fyrir næstu kynslóðir, já, ég get haldið endalaust áfram. En svo fæ ég líklega svínaflensu og þá er þetta búið! Nei, nú verð ég að hætta, þetta hlýtur að vera allt veðrinu að kenna. Bless!!!

Já, ég er komin heim! Fór til Hornafjarðar til að vera hjá Agnesi (aðallega) og strákunum, meðan Gulla var í Noregi í viku. Það gekk bara vel, og ég gat líka verið svolítið með Vigdísi, Badda og Sigrúnu. Þau buðu okkur í mat eitt kvöldið, rosa góður matur, eins og alltaf hjá Vigdísi. Meðan ég var þarna gekk yfir ofsarokið, sem var nú kannski ekki eins vont hjá okkur, eins og í Reykjavík. En lúðrasveitarmótinu, sem Sigrún og Agnes ætluðu á, úti í Vestmannaeyjum, var aflýst, og verður ekki haldið fyrr en í vor.
Ef ég væri spurð (en ég verð ekki spurð) hvað ég keypti mér alltaf, þó ég ætti nóg af því, þá yrði ég að segja --- boli! Ég komst í Lónið, sem er fatabúð á Höfn, og endaði með að kaupa mér þrjá boli!!! Reyndar var þarna útsala, 50% afsláttur, svo ég hef ekki eins mikið samviskubit. En það var nú gott að koma heim aftur.
Í gær var söngæfing hjá Hringnum, og á morgun á að taka á móti Göflurunum, kór eldri borgara í Hafnarfirði. Það getur orðið gaman, það er ótrúlegt, hvað eldra fólk getur verið skemmtilegt! Svo erum við beðin að syngja í afmæli hjá Haraldi, kórstjóranum okkar, en hann verður 75 ára um næstu helgi. Svo er krabbameinsskoðun á fimmtudagsmorgun, og svo bókasafn eftir hádegi á fimmtudag. Segi svo einhver, að ég hafi ekki nóg að gera!

Já, eins og ég sagði í síðasta bloggi, þá er ég byrjuð aftur. Nei annars, það var ekkert ,,síðasta blogg" Ég hef víst ekki skrifað hér síðan í maí, en betra er seint en aldrei. Ekki það að ég hafi mikið að skrifa um. Málverkaletin ætlar ekki að gefa sig, ég á fullt af striga, litum og penslum, maður skyldi halda að það væri nóg hvatning, en nei... Reyndar málaði ég eina ágæta mynd af Frostastaðavatni, sem er nálægt Landmannalaugum, eftir mynd, sem ég tók í ferð, sem við fórum með Steina og Brynjólfi og þeirra fólki í fyrrasumar. Mig langar svolítið til að láta innramma hana, ef það er ekki of dýrt. En mig dreymir um að byrja aftur... kannski á morgun!!!  Svo eru það skriftirnar, alger ritstífla þar. Ég er reyndar búin að finna bunka af bréfum, sem Holger, vinur pabba, skrifaði honum, og ætla að setjast við í góðu tómi, og lesa þau. Gæti orðð til þess að ég kæmist í gang aftur. Mér finnst ég bara ekki vera fær um að gera þetta nógu vel. Oft óska ég að ég hefði látið pabba segja mér meira frá þessum árum í lífi hans. En nokkrar sögur kann ég ennþá, sem ég þarf að koma að í þessu verki. Mér er nú sagt að það sé ekki til, sem ekki er að finna á netinu. Ég er búin að reyna að finna eitthvað um mandólínið mitt, ég hef nafnið á verksmiðjunni, þar sem það var smíðað, meira að segja heimilisfang, en a.m.k. 80 ára gamalt eða meira. Sennilega er gatan þar enn, en verksmiðjan horfin. Ég skráði mig á bandaríska síðu, sem er með fyrirspurnarþátt, og spurði þar, en fékk ekkert svar, sem dugði. Ég fékk þó að vita, að mandólín eins og mitt muni vera kallað mandríóla, (ég setti myndir á netið - með hjálp Gullu og Badda.) Sennilega þyrfti ég að komast á ítalska síðu, mandólínið er frá Sikiley. En þá er það tungumálið. Ég ætti víst að fara að dæmi Hugrúnar, mömmu hennar Binnýar, og læra ítölsku. En nú er þetta farið að líta út eins og alger ,,skrifræpa" svo ég ætla að hætta núna. NÚNA! Bless.

Já, ég er helst á því, að vorið sé komið, þó dagatalið segi reyndar, að það sé komið sumar. En nú er brumið á trjánum farið að springa út, og limgerðin að taka á sig grænan lit. Allir að sjá fyrir endann á prófum og próflestri, ég líka, þó undarlegt megi virðast. Það hafa greinilega átt að vera mín örlög, að vera tengd skólastarfi til æviloka, eða hér um bil. Þó að börnin mín geti þegið smá hjálp frá mér, á ég nú ekki von á að barnabörnin eigi eftir að senda mér verkefni eða ritgerðir til að fara yfir, með þessum alvitra stafsetningarheila mínum. En ef til þess kæmi, væri því eflaust vel tekið. Svo getur nú verið, að þetta yfirlestrartæki fari að bila, hvað úr hverju.
En annars er allt gott að frétta, kvöldunum er eytt fyrir framan sjónvarpið, eins og á flestum heimilum, ég prjóna, Úlfar ýmist horfir eða sefur. Annars er ég farin að finna fyrir því, að ég verð þreytt að prjóna, svo ég fer líklega að finna mér aðra handavinnu. Kannske ég ætti að hekla neðan á fleiri kraga, eða fara að sauma út. Ég gæti líka farið að rifja upp stjörnuheklið, sem ég kunni einu sinni, eða prófað að gimba mér trefil. Þá blundar málverkið alltaf í hausnum á mér, ég er með ýmsar hugmyndir þar. Ef einhver kynni að rekast inn á þetta blogg, þá sér hann, að ég er bara að tala við sjáfa mig, og býst ekki við svari. En ég gæti samt þegið uppástungur.
 Á mánudaginn fer ég með kórnum mínum til Hveragerðis, að syngja með eldriborgurum þar. Skrítið með þennan kór. Það er svo gaman hjá okkur, að maður brosir bara hringinn, þegar maður kemur af æfingum. Þið getir strax farið að hlakka til, krakkar mínir!

Ekki veit ég hvers vegna ég er að byrja á skrifum núna. Ég hef ekkert að segja, nema grámi og dumbungur úti og inni. Mér er illt í höfðinu, en nenni ekki að leggja mig. Ætti kannski að taka verkjatöflu og sjá hvað skeður. En ég hafði annars uppi miklar áætlanir um að gera rabbabarasultu. Já, rabbabarinn er orðinn vel sýnilegur og er bestur í sultu svona á fyrstu vikunum. Maður hefur getað séð hann spretta síðustu daga, sérstaklega ef rignir. Líklega er best að hætta núna að skrifa. Það kemur ekkert af viti í hugann. Hafið það gott, þarna úti.

Jæja, reyndar er ekki rigning, en gæti svo sem alveg farið að koma. Ég er grasekkja,eins og er, Úlfar fór með Ása til Reykjavíkur. Þeir koma nú samt aftur í dag, eftir því, sem ég best veit, svo ég verð ekki ein í nótt. Ég notaði líka tækifærið og var á netinu í allan morgun. Ekki af því að neitt sé verið að amast við því, en ég skammast mín fyrir, ef einhver sér mig í tölvunni svo klukkutímum skiptir, af því að ég er ekki að gera neitt af viti. Bara að skoða myndir á facebook, og sjá hvernig litum sokkum allir vinir mínir eru í. Líka að leggja kapal, eða svoleiðis. Þetta er að eyða tímanum, og þar sem mínum dögum fer fækkandi, (eins og okkar allra) þá er þetta bara vitleysa. Hvaða ódauðleg málverk gæti ég ekki verið að mála, eða þá ljóðin, sem ég gæti verið að yrkja  og mundu halda nafni mínu á lofti um ókomna tíð! Svo er það öll handavinnan, -- peysurnar, sem eiga að halda hita á afkomendum mínum í framtíðinni, veggteppin, sem ég á efni í, og gætu gert heimili barnanna minna hlýlegri, svo maður tali nú ekki um alla púðana og dúkana, sem ég gæti verið að sauma út í og hekla. Á ég að halda áfram? Nei, líklega væri betra að hafa ekki úr svona miklu að velja, reyndar er ég mest í prjónaskapnum núna, búin að gera 10 stykki af handstúkum, sem ég ætla að vita hvort handverkshúsið vill taka til sölu. Svo er ég búin að prjóna bleika peysu og húfu á Ólafíu Rún og er hálfnuð með bláa á Ingvar Jökul. Samt finnst mér ég vera svo löt, að það trúir því enginn. Og skammast mín fyrir að hanga á facebook og vera ekki að ,,gera neitt."  Já, og meðan ég var að skrifa þetta, fór að rigna!!!

Jæja, ef þetta er ekki metleti, þá veit ég ekki hvað það er! Bara liðnir þrír mánuðir frá síðustu færslu. En ég er líka ,,fallin í facebook gildruna" eins og eitt af barnabörnunum mínum sagði. Held að það hafi verið Samúel. En þó það sé gaman, þá líður mér alltaf eins og ég sé að liggja á gluggunum hjá þessum ,,vinum" mínum, sem eru að skrifast á um alls konar efni, sem mér koma ekkert við. En fólk væri líklega ekki að setja á netið að það sé að fara í sund, fara að sofa, eða að það sé með höfuðverk, ef því fynndist ekki, að einmitt þessar upplýsingar ættu erindi til umheimsins. Ég kann þetta ekki, því mér dettur ekki í hug, að neinn geti haft áhuga á því, hvort ég sef yfirleitt nokkuð, eða í hvernig litum sokkum ég er í dag! En maður sogast inn í þetta, og ef ég opna fésbókina, þá renni ég auðvitað yfir allt, sem hefur verið skrifað síðan síðast, ef ske kynni, að eitthvað skemmtilegt flæktist með.  Og auðvitað gerist það stundum.
    En það var þetta með vorið. Það er ens og það sé að reyna að brjótast fram, en mætir alltaf þessari mótspyrnu, því veturinn er ekki á því að sleppa takinu. Ég er þó búin að læra það á langri ævi, að vorið sigrar alltaf þessa baráttu. Reyndar vogaði Siggi stormur sér að halda því fram í gær, að ekki væri útlit fyrir að frysi saman vetur og sumar á aðfararnótt sumardagsins fyrsta, sem er eftir tvo daga, og þar með sló hann  því föstu, að sumarið yrði vont!!! Eins og manni veitti nokkuð af uppörvandi fréttum á þessum síðustu og verstu. En maður hlustar nú ekki á svona svartagallsraus! Sumarið á Íslandi er alltaf gott og fallegt, (nema kannski 1955, rigningarsumarið mikla) og þegar ég hef villst til útlanda, hefur alltaf verið frábært veður á Íslandi á meðan. Ég er því alvarlega að hugsa um að fara ekki fet! En hver veit, Þið getið þá bara hlakkað til að fá sól á meðan!

Jú, ég er lifandi, og meira að segja vel lifandi. Það mætti halda að þessir tónleikar hefðu stigið mér svona til höfuðs, en ég var nú nærri búin að gleyma þeim. Hér er allt í góðu, eins og er eru Logi og Úlfar að leysa efnahagsvandann. Þeir eru með þetta allt á hreinu. Ég held að allt sé nú að komast í fyrra horf í mínu lífi, bókasafnið komið á fullt, (nema það, að ég helst ekki í netsambandi þar- það er e-max þráðlaus tenging, af því að hin virkaði ekki.) Svo er kórinn farinn að æfa aftur, alltaf jafn gaman að hitta þetta hressa fólk. Við förum víst í heimsókn í Kópavoginn í byrjun mars og eitthvað var verið að tala um Hveragerði. Það er ein af skemmtilegu hliðunum á þessu kórstarfi, að fá gesti og fara í heimsóknir. Annars erum við bara að dunda okkur, lesa og ég að prjóna og smá að mála, en ég held að snilligáfan sé búin að yfirgefa mig. Það var heldur ekki einleikið, hvernig hún helltist yfir mig, fyrir nákvæmlega fimm árum. Kannske hefur hún átt að fara annað, og nú fyrst verið að átta sig á því. Ég held samt áfram að mála. Ég verð allavega að eyða þessum litum og léreftum, sem ég er búin að safna að mér. En nóg komið af bulli!

Jæja, þá er kominn dagurinn ,,eftir tónleikana". Þeir tókust mjög vel, þarna sungu sex kórar, eða reyndar fimm, og ein söngsveit, með sex meðlimum. Síðast sungu svo allir kórarnir saman, líklega hátt á annað hundrað manns. Það var stórfenglegt! Við sungum fyrst, og höfðum fengið góðan undirleikara, sem ég man nú varla hvað heitir, Aðalbjörg, held ég. Allt tókst vel og á eftir komu margir og knúsuðu mig og þökkuðu fyrir Aðventu lagið, sem hefði verið svo fallegt, bæði lagið og textinn. Ég vissi nú varla hvernig ég átti að taka því, en var samt þakklát fyrir móttökurnar. Svo nú er ég búin með mínar ,,fimmtán mínútur af frægð," sem mér skilst að allir eigi rétt á. Ég er bara fegin, að frægðin er fyrir eitthvað fallegt, en ekki fyrir einhverja skömm. En Svanur minn og Ella mín komu, og Úlfar minn líka, svo þá var mér sama hvort aðrir viðstaddir kynnu að meta þetta, eða ekki. Svanur tók þetta upp og líklegt að ég fái alla tónleikana bæði á spólu og diski. Svo mitt fólk getur fengið að sjá þetta seinna. Svo eigum við eftir að fara á elliheimilin, og syngja þar, sennilega sömu lögin. Og nú eru þau hérna Svanur og Tanja, með Ólafíu Rún, Brynjólfur og Guðfinna, og síðast en ekki síst, Ella mín, með Kristján og Rósu. Allir farnir að sofa, nema ég, en ég fer nú að sofa, þegar ég er búin með þetta.
Ég ætla að bæta hér við smá skammti af Kirkjublaði. (Ekki veit ég hvað ég geri, þegar þessir brandarar eru búnir, þá hætta allir að lesa bullið á þessari síðu.): ,,Hún bjó manni sínum gott heimili, og ól honum níu hraust börn, þar af tvö á sjómannadaginn."   og svo þetta: ,,Ágústa giftist ekki, og eignaðist ekki börn, í venjulegum skilningi þess orðs."  Manni dettur nú ýmislegt í hug, ekki börn, í venjulegum skilningi? Fékk hún sér hund, eða voru börnin ekki alveg... Já, þið vitið hvað ég meina! En, bless, bless.

Já, hvað er þetta annað en heiðardalur, sem ég á heima í? En ég þurfti nú ekki að flýja Hornafjörð til að leita að ró, eins og stendur í ljóðinu, því ekki var uslinn að æra mig þar. En hér er heldur ekkert nema ró og friður, á þessum bæ. Ég er nú farin að hlakka til tónleikanna, sem eiga að vera á Laugalandi annað kvöld. Við í Eldriborgarakórnum eigum að syngja þar nokkur lög, og þar á meðal lagið , sem var gert við Aðventuljóðið mitt. Ég er auðvitað þrælmontin, að það skuli vera sungið, þetta er frumflutningur á Suðurlandi, en ég frétti um daginn (frá tónskáldinu) að Kvennakór Akureyrar sé að æfa það, og flytji það á sínum aðventutónleikum. Einn maður, sem hafði heyrt það, sagði að það ætti nú bara erindi í næstu sálmabók! Og hananú! Svanur ætlar að reyna að koma, og taka upp sönginn. Bara gaman.
Annars er svo sem ekkert að frétta héðan, ég er ekki farin að skrifa á eitt jólakort, hvað þá meira, og líklega verð ég í járnum með að klára þessi cirka 30 pör af lopasokkum, sem ég er búin að lofa að gefa öllum í fjölskyldunni. Það gengur nú samt ótrúlega vel.
En smáskammtur af Kirkjublaðinu:,, Og má segja, að hún setti ekki svo skál af tvíbökum á borð, að ekki stafaði af því mýkt og listfengi."  Vá!  Og svo þetta: Orð þessi eru skrifuð til að bera Sveini (líkinu) kveðju og þakkir frá tengdafólki hans, og ekki síður frá tengdamóður hans, þó nú nálgist 20. árið frá fráfalli hennar."  Bið að heilsa!!!

Já, ég er að fara til Hornafjarðar, það á að heita að ég sé að fara til að passa barnabörni mín, en ætli þau þurfi nú ekki frekar að passa mig. Gulla þarf að vera í bænum í viku, og ég nota tækifærið og býð mig fram! Hvernig ætti hún að geta sagt nei! En ég ætla að taka tölvuna með mér, og biðja Badda að yfirfara hana, hún er orðin svo löt og yfirfull af bulli. En ég hlakka til að hitta þau öll.
Ein skrítla úr Kirkjublaðinu: Prófessorinn spurði nemanda á lagaprófi:,,Hvað eru svik?" ,,Það væru svik, ef þér fellduð mig á prófinu, herra prófessor," var svarið. ,,Hvílík ódæma firra, hvað á laganeminn eiginlega við?" spurði prófessorinn. ,,Lögfræðilega séð," svaraði þá lærisveinninn, ,,eru svik sá verknaður, þegar einhver notar sér fáfræði annars, honum til skaða." Það fylgdi nú ekki sögunni, hvort hann náði prófinu.
En aðeins að minningargreinunum: ,,Ég bið þann, sem lífið gaf, að hugga, styrkja og bæta aðstandendum skaðann."   ,,Tók hann fráfall konu sinnar mjög nærri sér, vegna barnanna."  (En sú hjónaást!) ,,Þar voru, m.a. María Rögnvaldsdóttir og Guðrún Sigurðardóttir frá Folafæti. Enda þótt María væri þá hálfslæm í fæti, lék hún við hvern sinn fingur." ,,Helga lést þennan dag, kl 16. Helga hafði ætlað að eyða deginum í annað!" Og að lokum: ,, Í dag kveðjum við kæran samstarfsmann og félaga. Hann tók sér tveggja daga frí, til að kveðja þennan heim." (Skyldi hann hafa mætt í vinnu að fríinu loknu? )
Ég geri mér alveg grein fyrir því, að allir bloggarar með sómatilfinningu finna sig knúða til að hafa skoðanir á ástandinu í þjóðfélaginu, og láta það í ljós á bloggsíðum sínum. En ég hef ákveðið að gera það ekki. Mér finnst alveg nóg, að geta ekki hlustað á fréttir eða flett blaði, án þess að á mér dynji niðurdrepandi yfirlýsingar um málefni, sem ég á enga sök á og get ekki leyst úr, þó ég fegin vildi. Þess vegna ræði ég þetta ekki hér. En mér finnst samt fróðlegt að heyra og lesa ykkar skoðanir, sem ég er yfirleitt sammála. Meira seinna.

Ég veit að þið hljótið að halda að ég liggi vakandi á nóttinni til að finna upp þessa vitleysu, sem ég setji svo á bloggið, ykkur til skemmtunnar. En ég get fullvissað ykkur um, að svo er ekki. Ég hef bara blýant við hliðina á mér, þegar ég er að horfa á sjónvarpið, og skrifa niður það sem ég heyri og sé. En fyrirsögnin núna er orð, sem ég hef aldrei séð eða heyrt fyrr. Hvernig er það, Freyja mín, kemur þetta orð fyrir í þínum kennslubókum á Bifröst? Ég meina, hagfræði...'); return false;"> " />En svo að öðru: Ég hlustaði á þátt á Skjánum um daginn, Singing Bee, (Gátu þeir nú ekki fundið íslenskt nafn á þetta, alíslenskan þátt) og hann Jónsi, sem er þar á sviðinu, sagði við áhorfendur í salnum: ,,Við skulum klappa kærlega fyrir honum." Ég veit náttúrulega, að það mátti búast við ýmsu úr þeirri átt, en svo var það fyrrverandi rektor Háskólans í Reykjavík, núverandi alþingismaður, sem bögglaði út úr sér í ræðustól á Alþingi: ,,Hér er lagt til tillögur um breytingu á lögum...."'); return false;"> " />Auk þess hef ég heyrt þulurnar í sjónvarpinu segja ýmislegt: ,, Sir David Attenborrow hefur mikla kunnáttu á dýrum." og ,,Næst er komið að læknasoninum Jakobi..." Og einhver vildi skjóta einhverjum skelk fyrir bringu! Svo smáskammtur úr Kirkjublaðinu: ,,Hann vr sannur Íslendingur, og dó 17. júní!" ,,Þrátt fyrir góða greind, gekk hún aldrei í kvenfélag!" ,,Það er löngu vitað mál, að bestu og skemmtilegustu vinina eignast maður í lúðrasveitum!" ,,Hann skrapp úr vinnunni til að fara í þrekpróf hjá Hjartavernd, en kom þaðan liðið lík!"  Þetta ætti nú að duga ykkur í bili, en ég verð að taka undir þetta með ,,fríkeypis" Þetta á víst að vera fyndið, en er það ekki alveg. Og Gulla mín, þú þarft ekki að hafa samviskubit, þó þú sendir mér smá verkefni öðruhvoru. Ég hef bara gaman af því, og finnst ég vera að hjálpa, en veit þó, að þið gerið þetta líka fyrir mig. Þið eruð alveg færar um þetta sjálfar. En ekki hætta að senda mér samt. Bless, bless...

Nei, ég er ekki að verða rugluð, ekki að minnsta kosti svona svakalega. En þetta orð kom nú fyrir í Bændablaðinu, sem kom um daginn. Næst tók ég Fréttablaðið, og þar byrjaði ein greinin á þessa leið: ,,Undanfarið hefur sú tilfinning vaxið ásmegin..." HA, ég sé í huganum tilfinningu, sem er með tvær hliðar, og ,,ásmegin" vex hún og vex, en hinum megin, hvað sem sú hlið heitir nú, vex hún bara ekki neitt! Bull er þetta! Jæja, ég fletti áfram og rakst þá á heilsíðuauglýsingu, þar sem verið var að bjóða ,,tómstundavörur, fyrir samheldar fjölskyldur." Mikið að fjölskyldurnar skuli ekki vera vatnsheldar! (Fjölskyldan mín er að minnsta kosti samheldin, en ekki samheld!) Ég rakst svo á ýmislegt sniðugt í ,,Litla kirkjublaðinu," sem gefið er út í Rangárvallaprófastsdæmi. Þar eru birtar skrýtnar setningar úr minningagreinum, t.d. þetta: ,, Hann giftist eftirlifandi eiginkonu sinni, og átu þau tvö börn." og svo: ,,Gönguferð þeirra varð styttri,en menn vonuðu. Banvænn sjúkdómur beið hennar bak við stein og sló hana fljótt til jarðar."  Þvílíkt myndmál! Að lokum: ,,Hún hafði það sterka skapgerð, að smá rigningarsuddi setti hana ekki úr jafnvægi." Meira af þessu seinna. Annars er allt gott að frétta af okkur, hér hefur verið óvenju gestkvæmt undanfarið. Bói var hér í þrjár nætur og svo kom Helga mín og var í tvær nætur. Við höfðum um nóg að tala, eins og venjulega. Ef við erum ekki að rifja upp gamlar minningar, sem allir aðrir hafa gleymt, þá tölum við um börnin okkar og þeirra fólk og svo leysum við lífsgátuna og horfum á Dirch Passer (danskur grínleikari, löngu dáinn! Við veinuðum af hlátri.) til kl. þrjú á nóttinni. Ómetanlegt að fá svona gest! Bless í bili!

Hæ, hæ! Í einhverjum matreiðsluþætti heyrði ég að gulræturnar ættu að skerast í ,,þumalfings þykkar ræmur." 'Eg fæ bara vatn í munninn! Svo var það ,,innlit/útlit"maðurinn, sem sagði: ,,Er einhver eftirspurn fyrir þessum vörum?" Ég var nýbúin að ákveða að gefa mig fram við Skjá1 og bjóða mig fram sem málfarsráðunaut, eins og rúv er með, en þá heyrði ég í útvarpinu, núna í hádeginu, að þeir væru búnir að segja upp öllu sínu starfsfólki! Ég þarf víst ekki að gera mér vonir um það starf. Ég fór nú að hugsa um, hvers ég mundi sakna, þegar skjárinn hættir, en ég mundi ekki eftir neinu, sem ég taldi mig ekki geta verið án. Svo er nú það!

Þar sem mér skilst, að flestir mínir afkomendur séu farnir á önnur mið, ætla ég hér eftir að skrifa fyrir alla hina, sem kíkja reglulega á þessa síðu. Þeir hljóta að vera einhverjir, að minnsta kosti hafði sokkaprjónaskapur minn fréttst austur í Skaftártungu. (Takk, Þóra mín! Þú mátt alveg skrifa athugasemdir líka.) En hvað um það, mér datt í hug að leyfa ykkur að heyra einhverjar skrýtnar setningar, sem ég hef heyrt nýlega. Colin Farrell, leikari sagði í þætti hjá Jay Lenno, þegar hann var spurður út í eitthvert prakkarastrik, sem hann hafði framið: ,,I was old enough to know better, and young enough not to care." Frábær setning, sem við getum sennilega öll tekið undir, af einhverju tilefni. Svo var það einhver, sem keypti eitthvað ,,fyrir fjóran og hálfan milljarð!" Hvað orð er eiginlega fjóran? Ég kannast ekki við það. Mér er sagt, að strákarnir, sem eru með GAME TÍVÍ, séu einstaklega orðheppnir, eins og eftirfarandi dæmi sýnir. Ég tek samt fram, að ég hef ekki horft mikið á þann þátt, en ætti kannske að fara að gera meira af því, þó ekki væri nema til að fá fleiri svona setningar: ,, Mér endist ekki tími til að lýsa frá þessu öllu."  Nóg í bili!