Já, og þorrablót í kvöld. Við verðum átta saman, við, Ási og Inga, Bói, Logi, Billó og Svanur. Það verður sjálfsagt ágætt. En ég hlakka nú engin ósköp til, verð ég að segja. En fullt af fólki er búið að leggja mikið á sig til að gera þetta skemmtilegt og gott, svo það verður víst bara gaman. Annars er veðrið hálf leiðinlegt, vindur og kuldi, samt ekki frost. Eg veit ekkert hvað ég á að skrifa. Á morgun fer ég með kórfélögunum út á Hellu, þar sem einn af kórfélögunum heldur upp á sjötugsafmælið sitt. Við ætlum að syngja fyrir hann. Ég held, svei mér þá, að ég hlakki meira til þess, en þorrablótsins. Svo nálgast nú stóra stundin, næsta laugardag. En Svanur kom nú áðan og hafði tognað og var með umbúðir um únliðinn. Hann hafði meitt sig á fótboltaæfingu!!! Ég gat ekki annað en hugsað:,,Hvernig fer nú með allan sönginn og tónlistina í afmælinu?" En ég þorði ekki að spyrja, það hvílir svo mikið á honum í öllum áætlunum, heyrist mér. Það vantar mikið ef hann getur ekki spilað.  En nú verð ég bara meira og meira niðurdregin, ef ég held áfram að skrifa, svo ég er hætt í bili. Bless, bless.

Ótrúlegt! Ég var búin að gleyma að ég ætti bloggsíðu! Mundi það bara af því að Maja fór að skrifa. Það eru líklega einir sjö, átta mánuðir síðan ég skrifaði síðast, og þá frá Hornafirði. Síðan hefur svo sem ekki mikið skeð --jú, auðvitað, heilmikið. Skemmtileg ferð okkar hjóna til Noregs, heilsuleysi vegna öskufoks og sykursýki, skemmtileg jól á Höfn og skemmtileg áramót í Reykjavík. Systkinin hittu okkur hjá Ellu þann fjórða jan. og borðuðum saman, fórum svo heim daginn eftir. Svo meira lungnavesen út af öskunni, en sykurinn í jafnvægi. Nú er samt allt gott, og ég byrjuð aftur í kórnum og farin að hlakka til afmælisveislunnar þann 26. Bara að veðrið verði gott!!! Í dag er elsku Helga mín sjötug og ég kemst ekki í afmælið hennar fyrir hálku og snjó. Ég ætla samt að stefna að því að komast til hennar á sunnudaginn, þann 13. Við höfðum það alltaf fyrir sameiginlega afmælisdaginn okkar, því hann var mitt á milli réttu afmælisdaganna okkar. Þá ákváðum við alltaf að gera eitthvað, sem við hefðum aldrei gert áður. Ég man nú ekki hvað það var, nema í eitt skiptið, þá fórum við í bakarí og keyptum tertu, - mig minnir að hún hafi verið bleik. Ég held að við höfum ætlað að borða hana einar, en minnir að við höfum gugnað á því, og gefið með okkur. Okkur finnst svo gaman að rifja upp það sem við gerðum og fundum upp á. En við látum nú ekki alla heyra það allt!!! En miðað við nútímann held ég að við höfum verið afskaplega siðsamar og stilltar. Og þó...

Takk fyrir kommentin - ég meina athugasemdirnar - við síðasta blogg. Ég var nú ekkert að reyna að vera skemmtileg. Þetta er líklega bara í mínu kattareðli. Nú er klukkan að verða þrjú um nótt og við Vigdís ætlum í sund kl. 8:00, svo þetta verður ekki langt blogg. Ég er búin að fara í fótabað, prjóna svolítið og horfa á sjónvarpið. Ég fór líka í sund í morgun og svo í sjúkraþjálfun kl 3:00. Þetta  verður með leiðinlegri bloggum, ef ég held svona áfram, svo nú hætti ég. Góð hugmynd, þetta með að skrifa ævisögu mína, Svanur. Ég á allavega nóg af sögum. Góða nótt.

   Fyrst af öllu: Lítill ömmustrákur fæddur! Með karlmannlega andlitsdrætti og mikið ljóst hár. Skýr og athugul augu, sem manni er þó sagt að sjái lítið, sem ekkert. Ég hef bara séð hann á mynd ennþá, en finn samt að við eigum eftir að verða góðir vinir. Ég fer að sjá hann um leið og ég er búin að ljúka skyldum mínum hér.

Goslokin mega alveg fara að koma, mín vegna. En þar með er ekki allt orðið í himnalagi, ef einhver heldur það. Þetta er nú fjórði dagurinn sem aska og moldrok byrgja sýn, og svona má maður búast við að ástandið verði næstu árin. Hann Úlfar minn kemur ekki upp einu orði fyrir hæsi og hálsbólgu, það heyrast bara smáskrækir, ef hann reynir að tala. Þetta er afleiðing af öskurykinu, sem fyllir öll vit, ef maður fer út fyrir dyr. Ég er líka með særindi í hálsinum, og fer ég þó ekki út, án þess að hafa grímu. Úlfar notar ekki grímu!!! Honum finnst VONT að hafa grímu! Hvað er þetta með karlmenn og almenna skynsemi? En nú getur hann þó sagt: ,,Þarna sérðu, þú færð í hálsinn, þó þú notir grímu!" Ekki að honum hafi dottið það í hug ennþá, og ekki fer ég að vekja athygli á því. Meira bullið, þetta.

Jæja, langt á milli blogga hjá mér eins og venjulega. Eins og þetta er nú góður vettvangur til að fá útrás, því allir eru löngu hættir að búast við bloggi frá mér. Ella mín las nú síðasta blogg og brá við, enda gýs þunglyndið þar upp af hverju orði. Já, vel á minnst, gos! Nú gýs Eyjafjallajökull af fullum krafti þriðju vikuna í röð, - eða fjórðu vikuna, ég er hætt að fylgjast með. Ég er ótrúlega fegin, að Guð hefur haldið verndarhendi yfir okkur og hér hefur ekki fallið nein aska að ráði. Þó finnst mér einhvern veginn að ég ætti ekki að hugsa svona, því askan, sem fellur ekki hjá okkur, er að eyðileggja jarðir bænda hér fyrir austan mig. Ég get ekki annað en beðið Guð, að láta þetta allt saman fara að hætta! En þetta er nú það, sem við höfum alltaf vitað að gæti skeð, en samt ekki hugsað til enda... hvað ef? Ég er samt róleg og treysti Guði, en er orðin svolítið þreytt á þessu. Ég hef verið að vona, að við gætum farið til Noregs í sumar, en skipulagningin á þeirri ferð er of erfið fyrir mig og allir eru svo uppteknir við sitt, svo ég veit ekki nema við hættum við. Þetta er annars ferð, sem mig er lengi búið að langa til að fara, til að heimsækja Tone, vinkonu mína, en hún býr í Norður-Noregi, og þó enginn vandi sé að fljúga til Osló, þá vandast málið, þegar kemur að því, að skipuleggja framhaldið. En þetta skýrist allt. Bless í bili!

Já, ekkert nema rok og rigning, hér undir Eyjafjöllum. Sem betur fer þurfti ég ekki að fara út fyrir dyr í gær, þegar sterkustu vindkviður fóru hér upp í 50 m/sek.Ég hafði líka nóg að gera heima: Þýða grein fyrir Ellu, ljósrita ca 900 blöð fyrir  konu í sveitinni, og svo er ég líka að prjóna lopapeysu fyrir eina tengdadóttur mína. Það geri ég nú bara við sjónvarpið, og hef gaman af því. En það er gott, að einhver hefur þörf fyrir mann. Ég sé fyrir mér, að þegar ég get ekki lengur gert neitt fyrir neinn, þá verði ég sett á elliheimili, þar sem öllum er sama, hvort ég fer á fætur eða ekki. Hver dagur öðrum líkur, ekkert að hlakka til, nema næsta máltíð, og svo verður Leiðarljós líklega hætt, þegar ég kemst á þessa endastöð. Mér finnst ég samt eiga eftir að gera svo margt. Skrifa bókina um pabba, mála fleiri málverk, koma öllum myndunum mínum í reglu, sortera og lesa bréfin, sem ég geymi fyrir næstu kynslóðir, já, ég get haldið endalaust áfram. En svo fæ ég líklega svínaflensu og þá er þetta búið! Nei, nú verð ég að hætta, þetta hlýtur að vera allt veðrinu að kenna. Bless!!!

Já, ég er komin heim! Fór til Hornafjarðar til að vera hjá Agnesi (aðallega) og strákunum, meðan Gulla var í Noregi í viku. Það gekk bara vel, og ég gat líka verið svolítið með Vigdísi, Badda og Sigrúnu. Þau buðu okkur í mat eitt kvöldið, rosa góður matur, eins og alltaf hjá Vigdísi. Meðan ég var þarna gekk yfir ofsarokið, sem var nú kannski ekki eins vont hjá okkur, eins og í Reykjavík. En lúðrasveitarmótinu, sem Sigrún og Agnes ætluðu á, úti í Vestmannaeyjum, var aflýst, og verður ekki haldið fyrr en í vor.
Ef ég væri spurð (en ég verð ekki spurð) hvað ég keypti mér alltaf, þó ég ætti nóg af því, þá yrði ég að segja --- boli! Ég komst í Lónið, sem er fatabúð á Höfn, og endaði með að kaupa mér þrjá boli!!! Reyndar var þarna útsala, 50% afsláttur, svo ég hef ekki eins mikið samviskubit. En það var nú gott að koma heim aftur.
Í gær var söngæfing hjá Hringnum, og á morgun á að taka á móti Göflurunum, kór eldri borgara í Hafnarfirði. Það getur orðið gaman, það er ótrúlegt, hvað eldra fólk getur verið skemmtilegt! Svo erum við beðin að syngja í afmæli hjá Haraldi, kórstjóranum okkar, en hann verður 75 ára um næstu helgi. Svo er krabbameinsskoðun á fimmtudagsmorgun, og svo bókasafn eftir hádegi á fimmtudag. Segi svo einhver, að ég hafi ekki nóg að gera!

Já, eins og ég sagði í síðasta bloggi, þá er ég byrjuð aftur. Nei annars, það var ekkert ,,síðasta blogg" Ég hef víst ekki skrifað hér síðan í maí, en betra er seint en aldrei. Ekki það að ég hafi mikið að skrifa um. Málverkaletin ætlar ekki að gefa sig, ég á fullt af striga, litum og penslum, maður skyldi halda að það væri nóg hvatning, en nei... Reyndar málaði ég eina ágæta mynd af Frostastaðavatni, sem er nálægt Landmannalaugum, eftir mynd, sem ég tók í ferð, sem við fórum með Steina og Brynjólfi og þeirra fólki í fyrrasumar. Mig langar svolítið til að láta innramma hana, ef það er ekki of dýrt. En mig dreymir um að byrja aftur... kannski á morgun!!!  Svo eru það skriftirnar, alger ritstífla þar. Ég er reyndar búin að finna bunka af bréfum, sem Holger, vinur pabba, skrifaði honum, og ætla að setjast við í góðu tómi, og lesa þau. Gæti orðð til þess að ég kæmist í gang aftur. Mér finnst ég bara ekki vera fær um að gera þetta nógu vel. Oft óska ég að ég hefði látið pabba segja mér meira frá þessum árum í lífi hans. En nokkrar sögur kann ég ennþá, sem ég þarf að koma að í þessu verki. Mér er nú sagt að það sé ekki til, sem ekki er að finna á netinu. Ég er búin að reyna að finna eitthvað um mandólínið mitt, ég hef nafnið á verksmiðjunni, þar sem það var smíðað, meira að segja heimilisfang, en a.m.k. 80 ára gamalt eða meira. Sennilega er gatan þar enn, en verksmiðjan horfin. Ég skráði mig á bandaríska síðu, sem er með fyrirspurnarþátt, og spurði þar, en fékk ekkert svar, sem dugði. Ég fékk þó að vita, að mandólín eins og mitt muni vera kallað mandríóla, (ég setti myndir á netið - með hjálp Gullu og Badda.) Sennilega þyrfti ég að komast á ítalska síðu, mandólínið er frá Sikiley. En þá er það tungumálið. Ég ætti víst að fara að dæmi Hugrúnar, mömmu hennar Binnýar, og læra ítölsku. En nú er þetta farið að líta út eins og alger ,,skrifræpa" svo ég ætla að hætta núna. NÚNA! Bless.

Já, ég er helst á því, að vorið sé komið, þó dagatalið segi reyndar, að það sé komið sumar. En nú er brumið á trjánum farið að springa út, og limgerðin að taka á sig grænan lit. Allir að sjá fyrir endann á prófum og próflestri, ég líka, þó undarlegt megi virðast. Það hafa greinilega átt að vera mín örlög, að vera tengd skólastarfi til æviloka, eða hér um bil. Þó að börnin mín geti þegið smá hjálp frá mér, á ég nú ekki von á að barnabörnin eigi eftir að senda mér verkefni eða ritgerðir til að fara yfir, með þessum alvitra stafsetningarheila mínum. En ef til þess kæmi, væri því eflaust vel tekið. Svo getur nú verið, að þetta yfirlestrartæki fari að bila, hvað úr hverju.
En annars er allt gott að frétta, kvöldunum er eytt fyrir framan sjónvarpið, eins og á flestum heimilum, ég prjóna, Úlfar ýmist horfir eða sefur. Annars er ég farin að finna fyrir því, að ég verð þreytt að prjóna, svo ég fer líklega að finna mér aðra handavinnu. Kannske ég ætti að hekla neðan á fleiri kraga, eða fara að sauma út. Ég gæti líka farið að rifja upp stjörnuheklið, sem ég kunni einu sinni, eða prófað að gimba mér trefil. Þá blundar málverkið alltaf í hausnum á mér, ég er með ýmsar hugmyndir þar. Ef einhver kynni að rekast inn á þetta blogg, þá sér hann, að ég er bara að tala við sjáfa mig, og býst ekki við svari. En ég gæti samt þegið uppástungur.
 Á mánudaginn fer ég með kórnum mínum til Hveragerðis, að syngja með eldriborgurum þar. Skrítið með þennan kór. Það er svo gaman hjá okkur, að maður brosir bara hringinn, þegar maður kemur af æfingum. Þið getir strax farið að hlakka til, krakkar mínir!

Ekki veit ég hvers vegna ég er að byrja á skrifum núna. Ég hef ekkert að segja, nema grámi og dumbungur úti og inni. Mér er illt í höfðinu, en nenni ekki að leggja mig. Ætti kannski að taka verkjatöflu og sjá hvað skeður. En ég hafði annars uppi miklar áætlanir um að gera rabbabarasultu. Já, rabbabarinn er orðinn vel sýnilegur og er bestur í sultu svona á fyrstu vikunum. Maður hefur getað séð hann spretta síðustu daga, sérstaklega ef rignir. Líklega er best að hætta núna að skrifa. Það kemur ekkert af viti í hugann. Hafið það gott, þarna úti.

Jæja, reyndar er ekki rigning, en gæti svo sem alveg farið að koma. Ég er grasekkja,eins og er, Úlfar fór með Ása til Reykjavíkur. Þeir koma nú samt aftur í dag, eftir því, sem ég best veit, svo ég verð ekki ein í nótt. Ég notaði líka tækifærið og var á netinu í allan morgun. Ekki af því að neitt sé verið að amast við því, en ég skammast mín fyrir, ef einhver sér mig í tölvunni svo klukkutímum skiptir, af því að ég er ekki að gera neitt af viti. Bara að skoða myndir á facebook, og sjá hvernig litum sokkum allir vinir mínir eru í. Líka að leggja kapal, eða svoleiðis. Þetta er að eyða tímanum, og þar sem mínum dögum fer fækkandi, (eins og okkar allra) þá er þetta bara vitleysa. Hvaða ódauðleg málverk gæti ég ekki verið að mála, eða þá ljóðin, sem ég gæti verið að yrkja  og mundu halda nafni mínu á lofti um ókomna tíð! Svo er það öll handavinnan, -- peysurnar, sem eiga að halda hita á afkomendum mínum í framtíðinni, veggteppin, sem ég á efni í, og gætu gert heimili barnanna minna hlýlegri, svo maður tali nú ekki um alla púðana og dúkana, sem ég gæti verið að sauma út í og hekla. Á ég að halda áfram? Nei, líklega væri betra að hafa ekki úr svona miklu að velja, reyndar er ég mest í prjónaskapnum núna, búin að gera 10 stykki af handstúkum, sem ég ætla að vita hvort handverkshúsið vill taka til sölu. Svo er ég búin að prjóna bleika peysu og húfu á Ólafíu Rún og er hálfnuð með bláa á Ingvar Jökul. Samt finnst mér ég vera svo löt, að það trúir því enginn. Og skammast mín fyrir að hanga á facebook og vera ekki að ,,gera neitt."  Já, og meðan ég var að skrifa þetta, fór að rigna!!!

Jæja, ef þetta er ekki metleti, þá veit ég ekki hvað það er! Bara liðnir þrír mánuðir frá síðustu færslu. En ég er líka ,,fallin í facebook gildruna" eins og eitt af barnabörnunum mínum sagði. Held að það hafi verið Samúel. En þó það sé gaman, þá líður mér alltaf eins og ég sé að liggja á gluggunum hjá þessum ,,vinum" mínum, sem eru að skrifast á um alls konar efni, sem mér koma ekkert við. En fólk væri líklega ekki að setja á netið að það sé að fara í sund, fara að sofa, eða að það sé með höfuðverk, ef því fynndist ekki, að einmitt þessar upplýsingar ættu erindi til umheimsins. Ég kann þetta ekki, því mér dettur ekki í hug, að neinn geti haft áhuga á því, hvort ég sef yfirleitt nokkuð, eða í hvernig litum sokkum ég er í dag! En maður sogast inn í þetta, og ef ég opna fésbókina, þá renni ég auðvitað yfir allt, sem hefur verið skrifað síðan síðast, ef ske kynni, að eitthvað skemmtilegt flæktist með.  Og auðvitað gerist það stundum.
    En það var þetta með vorið. Það er ens og það sé að reyna að brjótast fram, en mætir alltaf þessari mótspyrnu, því veturinn er ekki á því að sleppa takinu. Ég er þó búin að læra það á langri ævi, að vorið sigrar alltaf þessa baráttu. Reyndar vogaði Siggi stormur sér að halda því fram í gær, að ekki væri útlit fyrir að frysi saman vetur og sumar á aðfararnótt sumardagsins fyrsta, sem er eftir tvo daga, og þar með sló hann  því föstu, að sumarið yrði vont!!! Eins og manni veitti nokkuð af uppörvandi fréttum á þessum síðustu og verstu. En maður hlustar nú ekki á svona svartagallsraus! Sumarið á Íslandi er alltaf gott og fallegt, (nema kannski 1955, rigningarsumarið mikla) og þegar ég hef villst til útlanda, hefur alltaf verið frábært veður á Íslandi á meðan. Ég er því alvarlega að hugsa um að fara ekki fet! En hver veit, Þið getið þá bara hlakkað til að fá sól á meðan!

Jú, ég er lifandi, og meira að segja vel lifandi. Það mætti halda að þessir tónleikar hefðu stigið mér svona til höfuðs, en ég var nú nærri búin að gleyma þeim. Hér er allt í góðu, eins og er eru Logi og Úlfar að leysa efnahagsvandann. Þeir eru með þetta allt á hreinu. Ég held að allt sé nú að komast í fyrra horf í mínu lífi, bókasafnið komið á fullt, (nema það, að ég helst ekki í netsambandi þar- það er e-max þráðlaus tenging, af því að hin virkaði ekki.) Svo er kórinn farinn að æfa aftur, alltaf jafn gaman að hitta þetta hressa fólk. Við förum víst í heimsókn í Kópavoginn í byrjun mars og eitthvað var verið að tala um Hveragerði. Það er ein af skemmtilegu hliðunum á þessu kórstarfi, að fá gesti og fara í heimsóknir. Annars erum við bara að dunda okkur, lesa og ég að prjóna og smá að mála, en ég held að snilligáfan sé búin að yfirgefa mig. Það var heldur ekki einleikið, hvernig hún helltist yfir mig, fyrir nákvæmlega fimm árum. Kannske hefur hún átt að fara annað, og nú fyrst verið að átta sig á því. Ég held samt áfram að mála. Ég verð allavega að eyða þessum litum og léreftum, sem ég er búin að safna að mér. En nóg komið af bulli!

Jæja, þá er kominn dagurinn ,,eftir tónleikana". Þeir tókust mjög vel, þarna sungu sex kórar, eða reyndar fimm, og ein söngsveit, með sex meðlimum. Síðast sungu svo allir kórarnir saman, líklega hátt á annað hundrað manns. Það var stórfenglegt! Við sungum fyrst, og höfðum fengið góðan undirleikara, sem ég man nú varla hvað heitir, Aðalbjörg, held ég. Allt tókst vel og á eftir komu margir og knúsuðu mig og þökkuðu fyrir Aðventu lagið, sem hefði verið svo fallegt, bæði lagið og textinn. Ég vissi nú varla hvernig ég átti að taka því, en var samt þakklát fyrir móttökurnar. Svo nú er ég búin með mínar ,,fimmtán mínútur af frægð," sem mér skilst að allir eigi rétt á. Ég er bara fegin, að frægðin er fyrir eitthvað fallegt, en ekki fyrir einhverja skömm. En Svanur minn og Ella mín komu, og Úlfar minn líka, svo þá var mér sama hvort aðrir viðstaddir kynnu að meta þetta, eða ekki. Svanur tók þetta upp og líklegt að ég fái alla tónleikana bæði á spólu og diski. Svo mitt fólk getur fengið að sjá þetta seinna. Svo eigum við eftir að fara á elliheimilin, og syngja þar, sennilega sömu lögin. Og nú eru þau hérna Svanur og Tanja, með Ólafíu Rún, Brynjólfur og Guðfinna, og síðast en ekki síst, Ella mín, með Kristján og Rósu. Allir farnir að sofa, nema ég, en ég fer nú að sofa, þegar ég er búin með þetta.
Ég ætla að bæta hér við smá skammti af Kirkjublaði. (Ekki veit ég hvað ég geri, þegar þessir brandarar eru búnir, þá hætta allir að lesa bullið á þessari síðu.): ,,Hún bjó manni sínum gott heimili, og ól honum níu hraust börn, þar af tvö á sjómannadaginn."   og svo þetta: ,,Ágústa giftist ekki, og eignaðist ekki börn, í venjulegum skilningi þess orðs."  Manni dettur nú ýmislegt í hug, ekki börn, í venjulegum skilningi? Fékk hún sér hund, eða voru börnin ekki alveg... Já, þið vitið hvað ég meina! En, bless, bless.